Ahoy!
Voor de verandering zullen we eens met slecht nieuws beginnen... Terwijl we in Achutupu voor anker lagen kregen we op de kortegolf radio te horen dat de Aguilla op de riffen is gelopen en gezonken. De Aguilla met skipper Tim was onze "buurman" in Cartagena. De Aguilla was een 52 voet Irwin en deed deze keer gelukkig z'n reputatie als cruiser-killer geen eer aan want alle drie opvarenden zijn gered en in goede gezondheid. Dit is de tweede Irwin 52 die we kennen en is gezonken na een ontmoeting met een rif.
Voor de geinteresseerden hier de informatie voor het radio-gebruik in Panama en de San Blas. Marifoon-kanaal 72 wordt als oproep-kanaal tussen de jachten gebruikt. Tijdens het zeilen kun je het beste de dual-watch optie gebruiken zodat je ook kanaal 16 hoort. Op de korte golf zijn er twee netten:
De Central American Breakfast Club is een net voor jachten met een vergunning voor zendamateur. Dit net start om 08:00 lokale tijd (13:00 GMT) op 7083 kHz LSB. Als je geen zendamateur bent kun je natuurlijk toch luisteren voor o.a. weers-informatie en wie waar is. Wij kregen hier na lange tijd weer kontakt met de Heart of Texas met Renkin en Sandy aan boord welke nu in Nicaragua zijn.
Om 08:30 lokale tijd (13:30 GMT) start op 8107 kHz USB het Panama Connection Net. Dit is door iedereen met een maritieme licentie (Marcom A voor Hollanders) te gebruiken. Hier wordt momenteel een goed uitgebreid weerbericht gegeven door Doug op de Christiana, welke ons steeds net voorblijft op deze tocht.
Naast weerberichten kun je op deze netten ook terecht als je bijv. reserve onderdelen voor iets nodig hebt of je hoort er wanneer de volgende meteorieten-regen te zien is, waar je benzine of diesel kunt kopen enz. Veel Hollanders hebben geen kortegolf radio aan boord of gebruiken hem niet, wat vaak komt omdat men geen licentie heeft. Dit is dom; zorg dat tenminste 1 opvarende zowel Marcom A als zendamateur (C-klasse) licenties heeft.
Ik zal in de toekomst een apart verhaal over de korte-golf installatie aan boord schrijven; ik beperk me nu tot een kort advies. Voor een Nederlandse "station license" heb je een goedgekeurde maritieme SSB radio nodig. Wij hebben een Icom IC-M710 en die is top maar niet meer te koop. De opvolger is de IC-M802 en de eerste series hiervan hadden grote problemen. Zorg dus dat je een goede te pakken krijgt. Andere merken/types zijn niet aan te raden. Koop een bijpassende antenne-tuner van Icom en gebruik een geisoleerd stag als antenne. Vraag professionele hulp bij de installatie want de aarding is vaak een probleem. Dan het tricky gedeelte: na keuring en afgifte van de stations-licentie moet je de radio laten "openen" voor de amateur-banden. Dit moet je tijdens de koop bedingen anders kost het geld. Je kunt dan met dezelfde radio ook op de zend-amateur banden werken.
Als je geen belang hebt bij een officiele stations-licentie kun je beter een echte HAM radio kopen. Je krijgt dan veel meer radio voor minder geld. Mijn favoriet is de Kenwood TS-480 in de 200 Watt uitvoering. Dit is de ultieme radio voor aan boord. Koppel deze aan een SmartTuner van SGC en vervolgens aan het geisoleerde stag. Ook hier is de aarding weer cruciaal. Deze radio en tuner koop je natuurlijk via Internet in de USA om veel geld te besparen. Bij koop beding je weer dat de radio ge-opend wordt voor de maritieme banden. Mijn Icom en Kenwood kunnen zenden en ontvangen van 1.600-30.000 kHz.
Als laatste heb je een Pactor modem nodig voor email via de korte-golf. Koop de PTC-IIpro van SCS (Duits produkt). Als zendamateur heb je dan gratis email via winlink.org en als je geen amateur-licentie hebt kun je terecht bij sailmail.com voor $200 per jaar. Voor deze vorm van email zijn geen verdere kosten!
Jedi heeft geen achterstagen. Veel catamarans hebben ook geen achterstag. Andere stagen zijn vaak minder geschikt. Onze oplossing is een fiberglas spriet antenne van 6 meter lang op de kont van het schip voor de Icom. Voor de Kenwood hijsen we een 15 meter lange electradraad van 6 mm2 omhoog. Tijdens het zeilen moeten we die weghalen.
Afgelopen zaterdag zijn we van Achutupu naar Snug Harbour gevaren. De afstand hiervan was slechts 19 zeemijl maar het meeste daarvan al zigzaggend tussen de riffen door met soms maar een bootlengte ruimte! Dat gaat dus erg langzaam. Ook de C-Map kaarten op de computer kloppen niet waardoor we de waypoints en route vanaf kaarten in de cruising guide over moeten zetten op de computer. Het is dan net alsof we dwars over riffen en eilandjes gaan varen omdat die op de kaarten op de verkeerde plaats zijn weergegeven. Lekker handig dus.
Tijdens de aanloop van Snug Harbour moesten we vlak langs twee ondieptes van 2 meter. De ene konden we niet zien en bij de andere zagen we eens per minuut een golf breken. Daar gingen we vlak langs om er zeker van te zijn dat we de andere zouden missen. Snug Harbour heeft z'n naam van Engelse schoeners gekregen die hier kokosnoten kwamen kopen. Er zijn 4 eilandjes die ons beschutting geven, plus riffen en het vaste land. De eilandjes heten (van oost naar west): Mamaraga, Yauala, Apaidup en Ogumnaga. Ze zijn allen onbewoond. Een kleine twee zeemijl verder ligt het eiland Playon Chico met een behoorlijk dorp. We zijn daar al inkopen gaan doen waarbij we een escorte hadden van minstens 50 kinderen... erg fijn ;-) Het dorp heeft een loop-brug naar de vaste wal waar een vliegveldje is. In de winkeltjes vonden we brood, aardappels, uien, limonade, rijst, bonen etc. Verse groenten waren er niet. Een Kuna die in een ulu langs kwam verkocht ons wat paprika's en zelfs wat cilantro die er heel anders uitzag dan we gewend zijn maar wel hetzelfde rook en smaakte. Direct uit de rimboe geplukt vertelde hij. Zijn naam is Delon en hij probeert je te bedriegen als je niet oppast... voor Rotterdammers geen probleem want zelfs een kind pakt het in Rotterdam slimmer aan. Als Amsterdammer echter, kun je beter naar de winkels in het dorp gaan ;-)
De vliegveldjes in de San Blas zijn allemaal in de 2e wereldoorlog door de Amerikanen aangelegd. De enige andere verbinding is over het water want er zijn geen wegen. De vliegtuigjes zijn van het type klein maar zien er wel goed onderhouden uit. De grootste zijn van Air Panama, met twee props en ik denk dat die wel 10-12 passagiers kunnen meenemen. De rest zijn 1-prop Cesna's.
Wederom een stukje geschiedenis:
Een dikke 3 miljoen jaar geleden ontstond het huidige Panama als gevolg van vulkanische activiteit. 10.000 jaar geleden vestigden de eerste mensen zich er na een tocht vanuit Azie. In 1501 was Rodrigo de Bastidas de eerste Europeaan die voet aan wal zette. In 1502 kwam Colombus op bezoek tijdens zijn 4e reis naar de nieuwe wereld. In 1513 stak Vasco Nunez de Balboa als eerste de Isthmus over om de Pacific te ontdekken. Bij die gelegenheid nam hij "in naam van de Spaanse Kroon" bezit van deze oceaan en alle omliggende landen. Hij kon erg goed met de inboorlingen opschieten en had zelfs een ongedoopte indiaanse vriendin... de over-over-over-grootmoeder van de huidige Kuna indianen. Helaas kwam aan al dat moois een einde met de komst van Pedrarias Davila: de meeste indianen werden verkracht en vermoord. Europese ziekten deden de rest waardoor er nu nog maar 10% van de toenmalige indianen-populatie over is. Ook Balboa zelf werd onthoofd.
Panama werd door de Spanjaarden als basis gebruikt voor het plunderen van Peru. De Spaanse schepen gingen eerst in Cartagena wat smaragd en zilver halen en dan door naar Portobello voor het goud uit Peru. Vervolgens gingen ze naar Havanna en dat traject was dus erg interessant voor de piraten en boekaniers waaronder onze Piet Heyn. De grootste rovers waren echter Sir Francis Drake (veroverde Nombre de Dios in 1570) en Henry Morgan (veroverde Portobello en in 1671 zelfs Panama la Vieja aan de Pacific-kust... te voet dus!). In de 18e eeuw was Peru en centraal Amerika leeg geroofd en in 1752 werd Panama deel van New Granada, samen met Colombia, Venezuela en Equador. In 1821 was Panama een provincie van Cran Colombia dat door Simon Bolivar bevrijd was van de Spanjaarden. In 1850 werd begonnen met de bouw van een spoorlijn als verbinding tussen de Atlantic en Pacific. De bouw duurde 6 jaar, kostte 8 miljoen dollar (in 1821!) en 10.000 arbeiders kwamen erbij om het leven. In de eerste 6 jaar gebruik werd er echter al een winst van 7 miljoen dollar geboekt en een dividend van 44% uitgekeerd. De aandelen waren met $295 de hoogst geprijsde ooit op de NYSE. Tussen 1856 en 1866 waren er 400.000 passagiers en dit was de aanzet tot het idee om een kanaal aan te leggen. Wordt vervolgd...
Morgenochtend willen we bij goed weer naar de Coco Bandero's varen. We hebben onderweg minder last van riffen omdat de Coco Bandero's wat verder van het vaste land liggen. Ook is het maar 25 zeemijl en hopen we een bezeilde koers en wat wind te vinden zodat de motor uit kan. We moeten echter voor de middag arriveren om de zon achter ons te houden om tussen de riffen door een ankerplek te vinden. Zelfs de nieuwe cruising-guide van Eric Bauhaus durft het niet aan om hier waypoints voor te geven dus moeten we het met polaroid glazen op zicht doen. Na aankomst zullen we een positie-rapport sturen (zie de links bovenaan de linker kolom).
Groetjes uit de San Blas, Nick & Josie.
Laatste reacties