Gisterochtend zijn we hier aangekomen na een zware tocht van 17 uur. Volgens de pilot zou dit een fijne snelle tocht moeten zijn: voor de wind en deining en stroom mee. Het enige dat we mee hadden was de deining. De wind was erg variabel maar 80% van de trip op de neus met wel 20 knopen. De golven daarvan liepen direct tegen die deining in. De stroom varieerde van 0,5 tot 2 knopen _tegen_ wat lekker nog wat uurtjes aan de trip toevoegde en de zee veranderde in een spinnende wasmachine. We hebben de wind, toen deze om 2 uur 's-nachts wat ging liggen, eerst naar het noorden zien draaien (goed) toen viel hij zowat weg en werd oost, toen zuid en toen weer zuid-west direct op de neus. Een volle 360 graden dus. Tegen die tijd hadden we het grootzeil alweer omlaag en raakten we zelfs gewend aan de beweging van de boot. Alles werkte en niets ging kapot!
De catamaran Sapristie had het nog veel slechter en Chris (de schipper) is zelfs achterover gevallen met z'n rug op een lier. Aangezien hij geen bloed spuugde of plaste (zo werd het ons echt verteld !!) zijn ze toch maar doorgevaren en veilig aangekomen. Hij heeft een aantal ribben gekneusd en scharrelt als een zombie wat rond aan dek. Ik ben jaren geleden eens voorover op een stuurwiel geklapt en kan me precies herinneren hoe dat voelt... De verhalen aanhorend zijn we weer blij dat we geen catamaran hebben want wat een ellende hebben zij gehad op deze trip. Wij draaiden wachten van 2 uur en konden steeds 2 uur gewoon goed slapen; zij hebben de volledige trip zichzelf met 2 handen moeten vasthouden om niet overboord geslingerd te worden en dus nooit geslapen. Ook hebben ze er een uur of 4 langer over gedaan.
De beloning van dit alles is om hier te zijn. Het is fantastisch. We liggen vlak voor een zandstrand voor anker met een achterlijn naar een palmboom. 50 meter van ons vandaag brult de branding op een rifje dat ons beschermt. Een paar honderd meter daarachter, aan de ingang van de baai, zien we een enorme branding op de riffen, zeg maar zoals de beelden van Hawaii. Dit is het eind-punt van de enorme golven die zich over de gehele Caribische zee hebben opgebouwd en die hier met een enorm gebulder te pletter slaan op de riffen. Het kleine rifje naast Jedi beschermt ons tegen wat er daarna nog over is van die golven.
Er vliegen papegaaien, pelikanen enz. maar geen muggen! De lokale bevolking is vriendelijk en behulpzaam en het Colombiaanse leger patrouilleert dit gebied continue. Ook is er een kustwachtstation incl. snelle boot.
Toen we deze baai aanliepen zagen we twee andere zeiljachten vertrekken richting Panama maar ze gaven geen antwoord op de radio. Wij zijn toen in het midden van de baai geankerd en na een drankje en een verfrissende duik (water is veel kouder hier... slechts 29 graden!) zijn we met de dinghy en portable dieptemeter wat gaan scouten. In de buurt van een strand waar ook lokale boten lagen (de zuid-kant van de baai) riep iemand ons. De beste man bleek 100% Engels te spreken en vertelde ons dat we niet op een goede plek lagen en hier bij de lokale boten moesten komen liggen. Nadat we hier geankerd waren kwamen er zelfs wat vissers langs met meer adviezen en ze boden aan om een lijn naar de wal te brengen. Nou, dat doen we liever zelf maar ik geloof niet dat ze er geld voor hadden gevraagd zoals overal in de east-caribbean. Geweldig dus.
We blijven hier een paar dagen voordat we de grens met Panama oversteken.
Groetjes, Nick & Josie.
hoi lieve mensen hier de lambada die is aan de andere kant onderweg naar brasilia en even een jachtje gesalvaged in de canaries. gaan julie nog wel varen of zijn julie aan het wortel trekken wij gaan even op vakantie naar de rots, mocht je weer zin in varen krijgen hou een hand onder de kiel en niet zo als de onvotuinlijke schipper boven de kiel, foto's op onze site liefs luc & matty ajo
Geplaatst door: Luc & Matty | 02 juni 2009 om 16:23